Rosalie Monod de Froideville
tuin>huis
1 april t/m 17 mei 2008

tuin>huis: project in wording

Dit is een kunstwerk-in-wording over daar en hier. U kijkt naar het project tuin>huis, dat beeldend kunstenaar Rosalie Monod de Froideville in de loop van april realiseert voor HET PLAFOND, met medewerking van Willem Besselink en Guus Vreeburg van HET PLAFOND.
Ú en wij zijn hier, en Rosalie Monod de Froideville is juist níet hier, maar daar. Zij woont de hele maand april in ons tuinhuisje aan de rand van Rotterdam. Zij wil die plek en de omgeving ervan ervaren en verkennen. Ze zal dagelijks haar ervaringen daar omzetten in bijvoorbeeld brieven, gevonden voorwerpen en zelfgemaakt materiaal. Die stuurt ze per post dagelijks naar hier. Tot en met eind april zullen Willem en Guus dat materiaal installeren in de ruimte van HET PLAFOND. Het uiteindelijke resultaat zal nog tot en met 17 mei 2008 hier te zien zijn.

12

Rosalie Monod de Froideville

Beeldend kunstenaar Rosalie Monod de Froideville studeerde in 2006 af aan de BA Autonome kunst van de Willem de Kooning Academie aan de Blaak hier in Rotterdam. Rode draad in haar werk is het zoeken van plekken en het verkennen daarvan. Wanneer kun je spreken van een plek voor jezelf, en hoe verhoudt die zich tot de openbare ruimte daaromheen? Rosalie Monod de Froideville laat haar bevindingen zien in heel uiteenlopende vorm: dat varieert van sculpturale objecten en installatie-achtige werken tot performances en acties in de openbare ruimte, en videoregistraties daarvan.

Op zoek naar plek

Een goed voorbeeld is de serie HideAways, waaraan ze de afgelopen jaren gewerkt heeft. Uitgangspunt was het maken van een plek voor één persoon in de openbare ruimte. U herkent dat misschien wel: soms wil je je er even helemaal uit terug trekken, en soms wil je juist vanuit een plek-van-jezelf alles wat om je heen gebeurt bekijken en verkennen. Rosalie maakte een verzameling sculpturen uit textiel als nauwsluitende hulzen om mensen die, hurkend en knielend, en soms helemaal in elkaar gevouwen, zich zo klein mogelijk maken. Even helemaal … Lees Meer

Katrin Dekoninck
Slow Motion: Walking Dinner
17 november – 22 december 2007

Slow Motion: Walking Dinner voor HET PLAFOND is een installatie die de ruimte van HET PLAFOND zelf én de ruimte op de straat vóór HET PLAFOND uitdaagt. Zestien monumentale tekeningen (200 x 150 cm) draaien langzaam rond in een carrousel met een diameter van 4 meter, rakelings langs de grote winkelruit aan de Gedempte Zalmhaven. Daarnaast is ook een digitale kortfilm te zien.

Katrin Dekoninck: lijn

“Als ik aan het tekenen ben begin ik zo echt te zweven. Ik word opgeslorpt, hoor niets meer, zie niets meer, voel bijvoorbeeld hitte en vermoeidheid niet meer. Dat heb ik met schilderen nooit gehad, dat gaat zó traag…”
Aldus Katrin Dekoninck (1971; woont en werkt in Lommel/België). Opgeleid als schilder, “in de klassieke stiel, inclusief glaceren in dunne laagjes olieverf”, en daarmee ook prijzen behaald, heeft ze de laatste drie jaar het tekenen herontdekt. Sinds haar opleiding was tekenen lang ondergeschikt aan het schilderen. Nú, in plaats van academisch te schilderen, te werken met houtskool, pastel en potlood op papier is een bevrijding! Dekoninck werkt graag vlot en schetsmatig, en op monumentaal formaat. “Al tekenend kan ik, veel meer dan met schilderen, de techniek loslaten en me concentreren op het eigenlijke motief.” Ze is er zich van bewust dat tekenen nogal eens ondergeschikt wordt geacht aan schilderen, hoogstens als voorstudie of bijwerk, maar daar heeft ze lak aan. “Dit had ik veel eerder moeten doen!”

Katrin Dekoninck: vlak

Al tekenend kan Katrin Dekoninck vlot werken, ook in groot formaat. Soms wel vijf bladen per dag. Daardoor ontstaan grote series rond één motief. De serie Walking Dinner (2006-2007) is een goed voorbeeld. 72 Bladen grof, bruin papier van maar liefst 200 x 150 cm. Motief: een man. Op ieder blad zien we hem meerdere keren – een paar honderd afbeeldingen in totaal. Geen achtergrond – zo kunnen we ons concentreren op de man zélf. Het blijkt een reeks. Aanvankelijk zien we de man in net pak, met sigaret en een drankje, als op een receptie. Geleidelijk aan wordt zijn pose nonchalanter, mede … Lees Meer

Eefje Verstraelen
Het Continent
6 t/m 28  januari 2007

Eefje Verstraelen: Het Continent

Het Continent voor HET PLAFOND is een installatie die de ruimte van HET PLAFOND zelf én de ruimte op de straat vóór HET PLAFOND uitdaagt. Eefje Verstraelen stelde een grote constellatie van pallets voor, die zich boven je hoofd bevindt. Daardoor trekt ze enerzijds de aandacht naar die bovenruimte, en maakt ze anderzijds maximaal de zwaartekracht ervaarbaar. Ze verwerkt in de installatie ook roterende schijnwerpers. Het licht daarvan, en de schaduwen van de pallets scheert langs wanden en plafond van HET PLAFOND, en ook over het trottoir buiten.
Verstraelen maakt een mobile-achtige, hangende constructie. Natuurlijk heeft ze daarom uitgebreid de constructieve aspecten bestudeerd opdat Het Continent tegelijkertijd loodzwaar en luchtig kan zijn.

schermafbeelding-2016-11-17-om-18-21-07

Plafonds als bijzondere plekken

HET PLAFOND – ruimte voor kunsten en cultuur is genoemd naar het plafond van die ruimte. Dat is ruim 3,5 meter hoog. Ver boven je hoofd dus; je ziet het dus niet zo maar. Vandaar, dat in de meeste interieurs het plafond een wat verwaarloosde plek is. Er worden vaak kapitalen besteed aan aankleding van de vloer (parket, of vaste vloerbedekking) en van de wanden (behang of stuc, of wandverf in allerlei kleuren), maar het plafond komt er vaak maar bekaaid vanaf. En dat is jammer, want een plafond is een bijzondere plek, juist omdát je het vaak niet meteen ziet, en omdát je ervoor omhoog moet kijken. Wie dat doet merkt dat er iets verandert in je evenwichtsgevoel – je gaat als het ware een beetje zweven.

Het plafond van HET PLAFOND

Om de bijzondere eigenschappen van plafonds in het interieur opnieuw te verkennen heeft HET PLAFOND in de afgelopen jaren een aantal kunstenaars uitgenodigd juist dáár bijzondere projecten te maken. In 1997 projecteerde Hermelinde Hergenhahn op dat betonnen plafond videobeelden van een wateroppervlak (nota bene: water bóven je hoofd!) en maakte Toine Horvers een klanksculptuur als wolken van geluid. In 2003 spande Jasper Budel vlak onder het plafond een enorme lap schilderslinnen met daarop afdrukken van zijn eigen lijf – bijna een Barokke plafondschildering. Meer recent hebben … Lees Meer

Yukihiro Taguchi
Bücher Domino
4 november – 2 december 2006

Yukihiro Taguchi’s Bücher Domino is een hommage aan boeken – gelukkig! – en aan onze boeken in het bijzonder. Yukihiro – wij kennen hem al enkele jaren, en hij óns – onderkende meteen de rol die boeken spelen in ons leven; herkende dat boeken de belangrijkste schat zijn hier in dit huis. Dáár ging hij bóvenop zitten – ondanks onze aarzeling daarover: we hadden nét de afgelopen maanden onze boekencollecties samengevoegd en keurig chronologisch in de kasten gezet…

hpim7436

Bücher

Met zijn installatie Bücher Domino voor HET PLAFOND reageert Taguchi in dubbele zin op de gegeven locatie. Zoals gezegd: hij is gefascineerd door de grote collectie boeken in onze werkruimte – direct grenzend aan de ruimte van HET PLAFOND zelf. Ook in ruimtelijke zin reageert Taguchi op HET PLAFOND: hij maakte een domino-pad dat hoog door de ruimte slingert, boven onze hoofden tot vlak onder het plafond. Daarop zette hij boeken – rechtop. Hij maakte daarbij een selectie uit het monografische deel van onze collectie – de boeken van en over de Helden van onze cultuur.

Boeken zijn natuurlijk niet gemaakt om rechtop te staan: ze liggen liever in je hand, of desnoods plat vóór je op tafel. Boeken in een kast die je niet zorgvuldig stut, vallen ónherroepelijk om – tot vervelens toe… Boeken willen graag tegen elkaar aan leunen – een mooi beeld voor de manier waarop hun auteurs enerzijds elkaar nodig hebben, en anderzijds elkaar inspireren. Een ‘alleen staand’ boek – dat kán eigenlijk niet, das gibt’s nicht! En tóch is dat wat Yuki in zekere zin doet – maar: in zekere zin.

Domino

Door ze uit het steunend verband van de kast te halen, staan boeken in wankel evenwicht – mooie metafoor voor enerzijds de wankele positie van het enkele individu, maar óók voor de mentale kracht die in die boeken besloten is. Gelukkig ook is er, net als in onze boekenkast, een chronologische ordening, beginnend vóór de Klassieke Oudheid met een boek over de Boeddha mat pal daarnaast het Oude Testament en Plato, en tenslotte … Lees Meer