Hermelinde Hergenhahn & Edwin Zwakman
dubbelinstallatie
30 maart 1997

HET PLAFOND presenteert vanaf zondag 30 maart 1997 een dubbelinstallatie van Hermelinde Hergenhahn en Edwin Zwakman. Alhoewel deze twee werken separaat zijn ontstaan, worden ze hier op initiatief van de kunstenaars in elkaars verlengde getoond: de twee beelden gaan met elkaar een dialoog aan. Met dit project presenteert HET PLAFOND zich voor het eerst aan het publiek.

Hermelinde Hergenhahn

1997hergenhahn_in-het-plafond_detail

Op een 3,5 meter hoog plafond van onafgewerkt beton projecteert Hergenhahn (Neuwied/Rhein (BRD), 1960) videobeelden van een wateroppervlak, recht van boven gefilmd en dus zonder horizon. Stille beelden van een uur tonen het kabbelen en golven van het water onder invloed van stroming en wind; af en toe drijven blaadjes voorbij of zwemt een eend door het beeld. Het bewegende water vormt een stil beeld. De projectie draait het wateroppervlak, vanaf een brug gefilmd, tot boven het hoofd van de kijker; het oogt daardoor rustgevend en verontrustend tegelijk. Licht en lucht, weerspiegeld op het wateroppervlak, hervinden hun natuurlijke positie – golven worden wolken. Deze installatie evoceert het verdwenen water van de ter plekke gedempte haven; tegelijkertijd lijkt het starre beton waarop geprojecteerd wordt opnieuw vloeibaar te worden – het massieve plafond wordt als het ware opengebroken door een bijna barok luchtbeeld.

Edwin Zwakman

970330_hergenhahn_zwakman-02

De installatie van Hergenhahn wordt getoond in samenhang met een beeld van Zwakman (Den Haag, 1969). Op een glaspui onder het plafond is een Hollands landschap zichtbaar: een paar rijtjes eensgezinswoningen staan in de luwte van een hoge dijk, waarboven een grijze lucht. Water is hier niet direct te zien, de dreiging ervan wel voelbaar. Het beeld, een transparante duratrans, is even ijl en immateriëel als de video-installatie van Hergenhahn.

Hergenhahn en Zwakman – landschap centraal

Ook in hun verdere werk staat, zowel bij Hergenhahn als ook bij Zwakman, verbeelding van het landschap centraal.
Hergenhahn schildert en tekent naar aanleiding van wandelingen en reizen door de natuur: Duitsland, Nederland, de Donau-delta, China. Zo ontstaan veelal abstracte, monochrome weefsels van strepen, vegen en vlekken. De beelden zijn altijd plat. Het vertekende landschap is als het ware een projectiescherm voor … Lees Meer

Egied Simons
Referenties, Rotterdam 1997
30 maart 1997 – plm 2007

Referenties, Rotterdam 1997 – zo heet het werk dat Egied Simons, beeldend kunstenaar uit Rotterdam, gemaakt heeft voor de voordeur van deze woning. Daarop zijn de naamplaatjes bevestigd van 42 vrienden en bekenden van de bewoner.

1997simons_referenties19971

1997simons_plafond-naamplaatjes02

Centraal in het oeuvre van Simons (Roosendaal, 1958) staan ruimte en afstand. Hij interesseert zich niet alleen voor de fysieke kwaliteit ervan, maar ook bijvoorbeeld juridische of mentale aspekten.
Dit werk stelt de grens aan de orde tussen buiten en binnen, tussen openbaar en privé. De mensen, wier namen U op deze voordeur ziet, wonen niet werkelijk hier, maar overal elders. Door hun namen hier te noemen wordt de afstand tussen hier en daar overbrugd: hoewel geografisch op grote afstand zijn ze, gevoelsmatig, toch ook een beetje hier.

 © Guus Vreeburg/HET PLAFOND, 970330

Canis Zijlmans schreef over dit project in het Rotterdams Dagblad van 24 mei 1997 onderstaande tekst:

Naambordjes-kunst brengt buitenwereld dichterbij
Er hangt een kunstwerk in de Gedempte Zalmhaven. Alleen bekijkt niemand het als zodanig. Straatbewoners lopen er langs, bekijken het nieuwsgierig, vragen zich af wat het is. Het zijn naambordjes. Tweeënveertig bordjes rondom een brievenbus. Als een systeem met lijnen aan elkaar verbonden. Ze hangen op de voordeur van Guus Vreeburg, kunsthistoricus en docent op de Academie voor Beeldende Kunsten. “Ik woon hier nu sinds februari en heb in die twee maanden meer buurtbewoners ontmoet dan in de zes jaar dat ik in het Oude Westen woonde.” Het kunstwerk op zijn deur heeft precies de impact die Vreeburg wil. “Ik wil niet dat dit huis gesloten is. Ik woon er alleen maar ik wil dat mijn woning in contact staat met de buitenwereld.” Beneden heeft Vreeburg een ruimte gemaakt die volgens hem het midden houdt tussen privé en openbaar. Door een etalageruit kan iedereen er naar binnen kijken. De kunsthistoricus wil een paar keer per jaar een kunstenaar uitnodigen om ‘iets’ met het ongestucte plafond te doen. Genodigden en iedereen die toevallig langs loopt, kunnen daar naar komen kijken. Zo houdt Guus ook elke laatste zaterdag van de maand een … Lees Meer